Podobnie jak rybołówstwo, również inne dziedziny życia społeczno-gospodarczego w pierwszych latach wojny działy bez większych ograniczeń. Weźmy dla przykładu opiekę zdrowotną w Łebie. Jak podaje Lęborski Kalendarz Ilustrowany na rok 1941, w Łebie były czynne dwa gabinety lekarzy ogólnych - dr Heisego i lekarki, dr Preusser. Opiekę stomatologiczną sprawował dr Vockelrodt i dentystka Marga Hoppe. Aptekę (Kościuszki 88) prowadziła panna Charlotte Weber, a zawód akuszerki wykonywały Berta Stahnke i Charlotte Schnabel. Jak na warunki małomiasteczkowe i czas wojny możemy śmiało przyznać, że Łeba miała opiekę medyczną na poziomie zadowalającym. 

   Po zwrocie pod Stalingradem w lutym 43 roku, linia frontu powoli przesuwała się na zachód. Siły niemieckie wprawdzie na pewien czas jeszcze odzyskały pole walki, ale bitwa pancerna pod Kurskiem była ostatnią próbą przejęcia inicjatywy na froncie wschodnim. Nastroje społeczne w Niemczech ulegały stopniowym przemianom. Jeszcze większość wierzyła w propagandowe zapewnienia Goebbelsa o ,,planowym wycofaniu wojsk”, ale komunikaty zagranicznych stacji radiowych  mówiły o porażkach i cofaniu się frontu.

   Oczywiście nikt nie mógł przyznać się publicznie do wątpliwości w zwycięstwo Rzeszy, bo to groziło obozem koncentracyjnym, ale w zaufanych kręgach był to coraz częstszy temat do dyskusji. Słuchanie zagranicznych rozgłośni radiowych też było przestępstwem i dla bezpieczeństwa zachowywano daleko idącą dyskrecję. 

                      Jeden z kolejnych listów wysłany przez tego nadawcę, nosi datę 27 marca 1944 roku.


   Patrząc na powyższe listy polowe, można sobie zadać pytanie, dlaczego zostały one ostemplowane datownikiem poczty cywilnej, a nie polowej z numerem? Otóż poczta polowa używała numerów tylko w stosunku do jednostek wojskowych stacjonujących poza granicami Rzeszy. Dlatego listy wysyłane przez żołnierzy z Łeby, miały na datowniku nazwę miejscowości. Wysyłanie listów i przesyłek do 250 g za pośrednictwem poczty polowej, było bezpłatne w obu kierunkach. Korespondencja mogła być cenzurowana, a pisanie o złych morale w jednostce było surowo karane. Listy na terenie Rzeszy były dostarczane w ciągu 3-4 dni, natomiast doręczenie z frontu wschodniego trwało od 5 dni do 2 tygodni (od 1944 r. do 4 tygodni). 

   Przed paroma laty wszedłem w posiadanie powyższych i kilku innych listów, tego samego nadawcy. Długo się zastanawiałem, czy mam moralne prawo publikować ich zawartość. W końcu treści umieszczone w tej korespondencji, mimo upływu ponad 60 lat od ich napisania, są prywatną sprawą osób, które być może jeszcze żyją. Targany rozterkami postanowiłem jednak upublicznić treść tych listów, usuwając jednocześnie z nich wskazówki, mogące prowadzić do identyfikacji nadawcy i adresata. Uważam, że z historycznego punktu widzenia, zawarte w nich treści są nie do przecenienia, dlatego wczujmy się na moment w rolę marynarza G. z Pierwszej Kompanii Szkolnej w Rąbce.

 

Kochana mamo!                                                    Łeba, 27.02.44

   26 lutego o wpół do trzeciej przyjechałem do Łeby. Na początku chciałbym jednak zapytać, jak dojechaliście w piątek do domu, do naszego miasta? Już w pierwszą noc tutaj mieliśmy nocny alarm, a jeszcze nie mamy mundurów. To było pomiędzy 23.00, a 23.30. Najpierw będziemy umundurowani i wyposażeni w sprzęt, a potem dopiero rozpocznie się szkolenie. Podróż z Berlina do Łeby była okropna. Jechaliśmy całe 32 godziny! Myślę, że Rudolf się zdziwi, jak się dowie, że zostałem wcielony do wojska. Krajobraz jest tutaj bardzo ładny.
Kończę z najlepszymi pozdrowieniami i całusami – twój mały marynarz G...

Kochana mamo!                                                      Łeba, 6.03.44

   Bardzo dziękuję za twój list z 3 marca. Proszę przyślij mi moje wymeldowanie z miejsca zamieszkania i z kartek żywnościowych. Przyślij to proszę poleconym, za pośrednictwem poczty polowej. Dzisiaj otrzymałem list od Richarda. Wybacz, na pewno robię dużo błędów w liście, to pewnie z pragnienia. Rano jedziemy do Gdyni, gdzie dostaniemy resztę wyposażenia i umundurowania. Pozdrów wszystkich ode mnie. Przyślij mi też proszę 2 zamykane puszki do przechowywania masła i kiełbasy. 
Pozdrawiam i całuję – twój mały marynarz G...

Kochana mamo!                                                     Łeba, 10.03.44

   Dziękuję za wczorajszy list, który mnie bardzo ucieszył. Kochana mamo, nie zaprzątaj sobie głowy panią L... Ta stara koza nie powinna być taka bezczelna, bo inaczej coś się wydarzy, kiedy przyjadę na urlop. Jej mąż najpierw powinien być żołnierzem, żeby otwierać gębę. Ostatecznie ty masz dwóch synów, którzy służą w armii. Dzisiaj dostałem list od taty. Był on wysłany wczoraj w pociągu z Berlina do Gdańska. Czy tata znowu jeździ do Gdańska? 7 marca byłem z kolegami w Gdyni, gdzie uzupełniliśmy umundurowanie. Gdy wracaliśmy z powrotem przez Lębork, napisałem pozdrowienia dla taty i wrzuciłem do wagonu pocztowego. Bardzo się przestraszyłem, kiedy się dowiedziałem, że Berlin był w tych dniach intensywnie bombardowany. Teraz już kończę, bo chcę jeszcze napisać parę słów do taty. 
Pozdrawiam i całuję – G...

Kochana mamo!                                                     Łeba, 19.03.44

   Bardzo dziękuję za list od ciebie, który otrzymałem trzynastego. Przez pięć dni byłem chory. Mamo, wracaj spokojnie do Berlina. Kochana mamo, dopiero teraz zrozumiałem, kim jest dla mnie matka, zwłaszcza, gdy przesyła tak smakowite ciasta. U nas w jednostce mieliśmy wizytę z Berlina. Pokazywano jak nas szkolą w polu, czyli w lesie i na plaży, bo do morza mamy dosłownie parę minut biegiem. Mamo, z okazji Dnia Wehrmachtu przeprowadzono zbiórkę pieniędzy. Mój pluton uzbierał 830 marek. Ja dałem 20 marek w gotówce i przekazałem miesięczny żołd. Nasz pluton był najlepszy, spośród dwóch kompanii. Na koniec życzę dużo zdrowia.
Pozdrawiam i całuję – G...

 Kochana mamo!                                                  Łeba, 25.03.44

   Dziękuję za twój list z 23 marca, który jak zwykle przyjąłem z radością. Jak ten czas leci, od miesiąca jestem już marynarzem. Mam nadzieję, że nasze mieszkanie w Berlinie po ostatnich bombardowaniach jest całe. Jak wiesz, ostatnio byłem chory, ale po tej grypie nie ma już śladu. Dzisiaj dostałem pierwszy raz kartki zaopatrzeniowe na ciasto w kantynie, na całe 300 gramów. Dziś też dostałem pierwszy list od Renaty z naprzeciwka. Chyba napiszę jej, jak na prawdziwego żołnierza przystało, że bardzo mi się podoba. Kolegom już powiedziałem, że pisała moja dziewczyna. Na koniec pozdrów wszystkich i chodź często do kina.

Całuję – G...

Rok 1945


   W ostatnich miesiącach wojny przerwy w dostawie energii elektrycznej zdarzały się coraz częściej. Kosztem nieuprzemysłowionego Pomorza starano się zapewnić ciągłe zasilanie rejonom zajmującym się produkcją na potrzeby wojny. Możliwości zaopatrzenia w paliwo dla elektrowni kurczyły się z każdym tygodniem, więc doszło w końcu do stałych wyłączeń wielu miejscowości. Taki los spotkał też Łebę. Zakłady produkcyjne i warsztaty próbowały wprowadzać napęd ręczny do niektórych maszyn, co w znacznej mierze było możliwe. 

   Do oświetlenia stosowano świece i poczciwe lampy naftowe. Popyt na świece był tak duży, że stały się one towarem niezwykle deficytowym i poszukiwanym. Na skutek braku prądu została unieruchomiona stacja pomp i nie znaleziono sposobu ich zasilania. Spowodowało to brak wody bieżącej, jakże ważnej do celów bytowych i produkcyjno-przetwórczych. W zaistniałej sytuacji radzono sobie wszystkimi możliwymi sposobami. Uruchamiano nieczynne od lat pompy ręczne, czyszczono zapomniane studnie i wprowadzono niezwykłą dyscyplinę zużycia wody. W powszechnym odczuciu brak bieżącej wody przyczynił się do wystąpienia zachorowań na tyfus w marcu 1945 roku.